Roodwitte herinneringen (1)

De geboorte

Hoe het precies begon, kan ik me niet eens meer herinneren. Schande! Ik ben niet geboren in Rotterdam, heb er niet gewoond, heb er geen familie, had er geen vrienden. Geen enkele band. Ik ben geboren in Hilversum en na elf jaar verhuisde het gezin Bruggeman naar Leusden, onder de rook van Amersfoort. Vader, moeder, mijn twee jaar jonger broertje en ik. De belangstelling voor voetbal was minimaal.
Vader en broer symphatiseerden met die club uit Amsterdam. De afscheidswedstrijd van Johan Cruijff op televisie, 7 november 1978. Ajax-Bayen München 0-8! Dat herinner ik me nog goed. Ik juichde bij ieder doelpunt van mijn Duitse vrienden. Om te jennen. Pa en broer laaiend. Het was een feest. Voor mij dan. Dat gedweep met Ajax in het ouderlijk huis irriteerde me mateloos. Maar Feyenoord zat nog niet in mijn hoofd. Dat kwam pas jaren later. Met kleine stappen, sluimerend.
Na de lagere school naar de middelbare school in Amersfoort. Daar maakte ik een puinhoop van. Vader weer laaiend en stuurde me naar een internaat in Kerkrade. Pensionaat Bleijerheide van de Franciscaner Broeders, tegen de Duitse grens aan. Daar heb ik de mavo gehaald en heb voor de eerste in mijn leven in het weekends professionele voetbalwedstrijden bezocht. Roda JC, eerste divisie. De Zuidlimburgers promoveerden in mei 1973 naar de eredivisie, na een 1-1-gelijkspel in Almelo tegen Heracles. Die kampioenswedstrijd ben ik geweest, met een busje, onder de vleugels van broeders.
Dat jaar ook geslaagd voor de mavo, de internaatstijd zat er op. Terug naar Leusden en naar de havo in Bilthoven. De zomervakanties waren van hetzelfde laken een pak: abonnement op het buitenbad in mijn dorp en er iedere dag naartoe. Regen of zon. Ook op zondag 5 mei 1974. Feyenoord-FC Twente, kampioenswedstrijd in de eredivisie. Liggend in het gras met vrienden op een mooie lentedag, transistorradio aan. Commentaar van Wim van Hoogendoorn en Theo Koomen. Wat een wedstrijd, wat een commentaar. Feyenoord won met 3-2 en werd kampioen. Ik bedacht me geen moment, verliet het zwembad en fietste zo hard mogelijk naar huis. Moeder wat geld afgepingeld en weer op de fiets. Naar het treinstation in Amersfoort. Ik wist het: drie minuten voor het heel, drie minuten voor het half, de sneltrein naar Rotterdam Centraal Station.
Ik haalde het net, de trein was afgeladen met Feyenoordfans. Ik keek mijn ogen uit, had net genoeg geld voor een blikje Cola, het deerde niets. Aangekomen op Centraal klampte ik een grote meneer aan, gehuld in een enorme Feyenoordvlag. Ik keek omhoog en vroeg schuchter: ´´Weet u waar de huldiging is?`` De man lachte, sloeg zijn rechterarm en vlag om me heen. ´´Kom maar mee jongen.`` Bij de Coolsingel aangekomen, liet mijn beschermheer me los en verdween in de massa. Ik wist niet wat ik meemaakte. Die vlaggen, die vreugde, die muziek, die zingende en hossende mensen. Het virus was, zonder dat de drager het besefte, stiekem het lichaam binnen gedrongen.
Op de havo had ik een vriend. Hans Schel. Hij vroeg me of ik zin had om op een woensdagavond naar een Europacupwedstrijd te gaan. Feyenoord-Ruch Chorzow, kwartfinale UEFA-Cup. Jawel. Het was 21 maart 1974. We kwamen veel te vroeg in het stadion aan, de lichten waren nog niet aangestoken. Supporters druppelden binnen. Het bleef doorgaan, tot 46.569. Floep, floep, floep, de stadionlichten gingen aan. Ik liet een luid en langgerekt ´ooohhhh` horen. Feyenoorders om me heen lachten. ´´Eerste keer in de Kuip?`` Feyenoord speelde en won in de verlenging met 3-1. Ik keek mijn ogen uit, wist eigenlijk niet goed wat er allemaal gebeurde. Jaren later besefte ik dat deze vuurdoop essentieel was voor de vijfentwintig jaren die zouden volgen. En dat Hans Schel een standbeeld verdient. En dat ik een Feyenoord zag, dat ik bijna nooit meer zou zien. Bewijs? Treytel op de goal, verder Rijsbergen, Van Daele, Ramljac, Vos, Van Hanegem, Jansen, De Jong, Ressel, Kristensen en Lexie Schoenmaker.